De laatste schoolweek

“De laatste dagen zullen in het teken staan van opruimen, schoonmaken en dat soort klusjes,” meldde de juf ons...

 

Om mij heen staan deze laatste dagen vooral in het teken van korte lontjes, huilbuien, oververhitte (in de breedste zin van het woord) kinderen en ouders. Kortom het is aftellen tot het vakantie is...

 

Met een zweem van melancholie denk ik terug aan het (bijna) afgelopen schooljaar. Waar ik ouders en kinderen heb leren kennen, mocht begeleiden en weer afscheid van heb mogen nemen...

Ik ontmoette; ouders en kinderen die zich kwetsbaar op durfden te stellen, die hun uitdagingen in de ogen durfden te kijken en hebben gewerkt aan hun doelen;

Ouders en kinderen die vastgeroeste gewoontes opruimden om plaats te maken voor nieuwe inzichten; 

Ouders en kinderen die met de bezem door hun oude patronen gingen;

Ouders en kinderen die schoon schip maakten en elkaar weer terug vonden, nadat ze elkaar even ‘kwijt’ waren in de drukte van alledag;

Ouders en kinderen die zochten in de chaos naar geluk, en het soms veel dichterbij vonden;

Ouders en kinderen die de kans schoon zagen om hun uitdagingen aan te gaan;

Ouders en kinderen die schoon genoeg hadden van valkuilen en hindernissen en de beren op de weg omarmden.

Kanjers zijn het! Stuk voor stuk! En het liefst zou ik hen op een podium zetten, zodat zij kunnen stralen, glanzen en glimmen. 

Ik kan maar één conclusie trekken; “Juf, niet alleen de laatste dagen staan in het teken van opruimen, schoonmaken en dat soort klusjes...”

0 Berichten

Vakantie zonder stress

Vakantie zonder stress

Onlangs had ik een gesprek met een moeder over dit onderwerp. "Hoe houd ik een vakantie voor alle gezinsleden leuk?" was haar vraag. Ik moest daar even over nadenken. Wat gebeurt er in een gezin, wat gebeurt er met een kind tijdens een vakantieperiode maar ook de periode er naar toe? Ik stuurde haar een mail met onderstaande tips. Ik deel het nu omdat dit voor veel gezinnen met opgroeiende kinderen heel herkenbaar zal zijn...

 

Een vakantie in het vooruitzicht geeft voor sommige kinderen en hun ouders een hoop onrust. Vaste dagindelingen, routines en gewoonten verlopen tenslotte niet zo als gewoonlijk. Je hoeft minder, de kinderen mogen misschien meer en iedereen wil doen waar hij zelf zin in heeft. Gevolg: onrust!

 

Onrust bij de kinderen, zij zitten elkaar in de haren. Zij eisen voortdurend jouw aandacht op, omdat jij, net als zij, vrij bent. Jij, als opvoeder moet ingrijpen, de sfeer verandert, het niet hoeven wordt toch moeten. Verveling slaat toe, ga zo maar door…

 

Hieronder wat tips;

Zorg voor structuur en maak een vaste dagindeling (opstaan, taken, bedtijd etc,). Maak deze ook zichtbaar (bijvoorbeeld op een planbord/magneetbord).

 

Laat ieder gezinslid een lijstje maken met een of meerdere (haalbare!) activiteit(en) die hij/zij graag wil doen in de vakantie. Denk aan activiteiten die je wilt ondernemen met de kinderen (bezoekje aan zwembad, bos, een logeerpartijtje, dagjes weg, picknicken, spelletjes-middag etc.).

 

Verzin, zeker voor kinderen met veel energie activiteiten die energie kosten. Fietsen, een flinke wandeling maken, skeeleren, kanoën, een bezoek aan een speeltuin,

 

Maak met alle gezinsleden een kalender en vul deze kalender met de activiteiten. Natuurlijk hoeft niet iedere dag gevuld te worden. Beter van niet zelfs, want soms kan (om wat voor reden dan ook) een activiteit niet door gaan. Denk aan ziekte of weersomstandigheden. Je kunt in zo'n geval 'een joker' in zetten en deze dag ruilen voor een andere datum.

 

Overleg met alle gezinsleden waar de kalender komt de hangen.

 

Bedenk met elkaar karweitjes die ook gedaan kunnen worden. Denk aan auto wassen, bladeren harken, onkruid wieden, tuin aanvegen etc.

Laat je niet verleiden tot discussies met je kinderen. Wees duidelijk en consequent. Hou je zo veel mogelijk aan de planning.

 

Kies een moment in de week dat alle gezinsleden met elkaar de afgelopen week evalueren en de komende week bespreken. Welke activiteiten staan gepland? Is dit haalbaar of moeten er dingen aangepast worden?

 

Bereid kinderen goed voor op wat komen gaat. Wanneer je op vakantie gaat, vertel hen waar jullie naartoe gaan, laat afbeeldingen zien. Vertel wat er allemaal te doen is.

 

Betrek de kinderen in de voorbereiding naar de vakantie toe. Geef ze taken zoals helpen met inpakken, laatste boodschapjes doen etc. Geef ze regelmatig een compliment hier voor!

 

Vakantie is niet alleen maar leuk. Je zit boven op elkaars lip en dat levert nogal eens wrijving op. Ruzietjes tussen de kinderen zullen misschien zelfs wel vaker voor komen dan normaal (uit verveling, jaloezie of door iets anders). Belangrijk is dat jij, als ouder, rustig blijft en accepteert dat het zo is. Laat hen maar even flink ruziën. Hoe gek misschien ook; daar leren ze van. Grijp pas in als het uit de hand dreigt te lopen. Geef hen een moment om rustig te worden en bespreek achteraf wat er gebeurde en hoe ze het anders op hadden kunnen lossen. Laat hen met oplossingen komen!

 

Geef goed je eigen grenzen aan! Ook jij hebt vakantie. Wees duidelijk wat je wel en niet wilt en wat de kinderen wel en niet mogen in de vakantie. Stel regels op voor televisie kijken, computeren en over het gebruik van bijvoorbeeld de tablet. Maak ook (concrete) afspraken over bedtijden. Houd je daar aan, wees consequent. Regels bieden duidelijkheid.

 

Vervelen is niet erg. Het wakkert de creativiteit juist aan! Het leert kinderen omgaan met frustratie en het hoofd komt in de 'relax-modus'. Zelfbedachte activiteiten zijn vaak leuker, effectiever en geven meer voldoening dan goedbedoelde oplossingen.

 

De bovenstaande tips zorgen voor duidelijkheid voor alle gezinsleden. Ze zorgen er voor dat iedereen weet waar hij/zij aan toe is in de vakantie periode...

 

Heb je meer ideeën en tips? Deel ze!

Fijne vakantie!


0 Berichten

Boosheid bij kinderen

Boos zijn

Sommige kinderen worden snel boos. Dit heeft te maken met aanleg, temperament en ervaringen. Boos zijn hoort bij het leven, net als verdrietig zijn. Het proberen te voorkomen van boosheid bij kinderen door bijvoorbeeld grenzen te stellen of juist toe te geven, heeft veel nadelen. Het is ook niet de bedoeling dat je boosheid ontkent of negeert. Dat geeft nog meer spanning.

 

In boosheid zit energie. Boosheid is opgekropte spanning. Boosheid is naar buiten gerichte energie, in tegenstelling tot verdriet. Verdriet is naar binnen gericht, het is gericht op de pijn die je voelt. Als je woede en verdriet tegelijk voelt, voel je je machteloos.

 

Woede is een natuurlijke emotie. Het is een signaal in ons dat ons waarschuwt dat er iets mis is. Woede helpt ons handelen.

 

Soms vraag je je af; “Waar komt dit in eens vandaan?”

 

Voor ouders of opvoeders is het niet altijd duidelijk waar een driftbui vandaan komt. Soms lijkt de oorzaak iets onbenulligs. Toch is de oorzaak van een driftbui van kinderen vaak te herleiden; kinderen verlangen naar zelfstandigheid, zijn gefrustreerd door iets wat zij nog niet te kunnen, worden boos door afwijzing van hun boosheid door ouders/opvoeders, hebben angst voor verlating, afwijzing of voor een gebeurtenis, opeenstapeling van spanning, hebben een sterke behoefte aan aandacht, zijn gekwetst en mogen zich niet ontladen. Onder boosheid zit dus eigenlijk: angst, verlangen naar liefde en energie.

 

Hoe kan een kind op een goede manier zijn boosheid uiten?

 

Accepteren dat een kind boos of teleurgesteld is, en deze boosheid mag uiten, geeft voor een kind uiteindelijk ontspanning. Het geeft een kind ruimte en inzicht in zichzelf en in de redenen van zijn boosheid. Hierdoor kan een kind zelf oplossingen leren bedenken.

 

Geef een kind het gevoel dat zijn emotie geaccepteerd wordt. Dit geeft een kind een positief gevoel. Dat wil niet zeggen dat je een kind zijn zin moet geven. Wanneer je dit wel doet, help je een kind een (drift)bui te gebruiken om zijn zin te krijgen.

 

Boosheid mag er zijn maar de vraag is; hoe kan een kind op een goede manier leren om gaan met deze emotie?

 

Een aantal tips;

Wees een voorbeeld. Laat zien hoe je zelf gevoelens uit en wensen duidelijk maakt. Wanneer jij schreeuwt, zal je kind niet weten hoe het anders kan. Praat rustig en leg uit wat je ziet en voelt.

 

Praat vanuit de ik-boodschap. Een ik-boodschap geeft de ander ruimte om de reden van zijn gedrag duidelijk te maken. Daarnaast geef jij als ouder een goed voorbeeld. Je maakt je eigen gevoel/gedachte kenbaar. Wanneer je praat vanuit een jij-boodschap, komt dit vaak veroordelend over.

 

Geef het kind de ruimte om zijn boze gevoelens te uiten. Steun een kind in de zoektocht naar een oplossing om op een goede manier zijn boosheid te uiten.

 

Laat een kind weten dat de boosheid er mag zijn. Maak (oog)contact en houd een kind liefdevol vast.

 

Verwoord zijn gevoel, zodat het zich begrepen voelt.

 

Luister actief naar een kind. Je hoeft geen verklaring te geven. Stel geen waarom-vragen maar ga in op wat het kind zegt.

 

Geef wel grenzen aan bij aanhoudend gewelddadig gedrag. Roep dit een halt toe.

 

Laat het kind ontladen. In boosheid zit energie. Laat het kind bijvoorbeeld rondjes rennen, stamp voeten of een boze tekening maken.

 

Wil je meer tips? Of wil je meer informatie over een coaching traject waar ik samen met jouw kind op zoek ga naar helpende oplossingen? Neem gerust contact op!

 

Bron:

Luisteren naar kinderen, Thomas Gordon

Het ontwapende zelf, S. Thesenga

Huilen, boos zijn, ruzie, Hanneke van Hasselt-Mooy

 

0 Berichten

Bewust aandacht geven

bewuste aandacht

Samen tijd doorbrengen met kinderen is voor hen misschien wel het belangrijkste dat er is. Het is niet alleen gezellig maar ook belangrijk voor de ontwikkeling van kinderen en voor de band binnen het gezin. Praten met elkaar over dingen die je bezighoudt, schept een vertrouwens band. Je kind leert om te praten over de leuke dingen maar ook over de vervelende dingen. Kinderen leren op deze manier dat zij terecht kunnen bij anderen. Dat blijdschap en verdriet er mogen zijn. Maar ook dat dit hen veerkrachtiger kan maken.

 

“Kinderen luisteren naar hun ouders.”

 

Wat gebeurt er als we dit omdraaien? “Ouders luisteren naar hun kind.” Goed luisteren naar kinderen is belangrijk om te ontdekken wat hen bezighoudt en wat ze nodig hebben om zich goed te kunnen ontwikkelen. Door ons te leren verplaatsen kunnen we leren wat hun behoeftes en verlangens zijn.

 

Creëer quality-time

 

Begrijp me niet verkeerd; quality time zit hem niet in het aantal uren dat je bij je kinderen bent. Het zit hem in de manier waarop je de tijd besteedt als je wel bij hen bent. Het begint bij bewustwording. Als je je bewust bent van je eigen gedrag en reacties, heb je de eerste stap al gezet. Daarna is het een kwestie van oefenen. Kies een aantal momenten op de dag uit waarop je alleen maar met je kind bezig bent.

 

Quality-time kun je ook creëren door bijvoorbeeld samen klusjes te doen. Afwassen, de hond uit laten, samen het dierenhok verschonen, de was vouwen, enzovoorts…

 

Speel samen, bordspelletjes maar ook rollenspellen. Knutsel en bouw samen. Wees creatief, fantaseer en laat je meenemen in de verbeelding van je kind!

 

Koester elk moment van oprechte, totale aandacht, hoe klein ook! 


0 Berichten

Grenzen stellen

grenzen stellen

Laten we voorop stellen; een kind moet kind kunnen zijn. Het ene kind zoekt grenzen op en een ander kind laveert rustig door het leven. Bij opgroeien hoort het verkennen van grenzen. Grenzen van jezelf en van de ander. Het stellen van grenzen hoort bij opvoeden. De manier waarop je grenzen stelt is belangrijk. Kinderen ontwikkelen zich het beste als ouders grenzen stellen op een rustige, consequente manier.

 

Door het stellen van grenzen creëer je veiligheid voor je kind. Ook ontwikkelt je kind door het omgaan met grenzen zelfcontrole. Een belangrijke vaardigheid in onze maatschappij. Als ouder ben je er (ook) om de regels en grenzen te bepalen.

 

Kinderen communiceren via hun gedrag. Sommige kinderen schreeuwen letterlijk om grenzen, vaak uit onmacht. Ze stellen vaak vragen via hun gedrag. Soms doen ze dat door negatief gedrag te laten zien: dwars zijn, niet luisteren, schoppen, slaan, gillen. Of een kind laat juist teruggetrokken gedrag zien.


Ik ben van mening dat een kind nooit negatief gedrag laat zien om jou te pesten. Wel om je iets duidelijk te maken en het zal ook niet stoppen totdat het weet dat jij doorhebt wat hij bedoelt. Negatief reageren op negatieve aandacht werkt meestal averechts. Een kind wil gezien worden en zal dit desnoods willen bereiken door negatief gedrag te laten zien. 

 

Het stellen van grenzen is iets anders dan straffen. Bij grenzen stellen gaat het om je kind helpen en begeleiden. Je helpt hem bij het bieden van een veilige omgeving, het ontwikkelen van sociale vaardigheden en je leert hem rekening te houden met anderen.

 

Benoem het gedrag

Benoem het gedrag dat je ziet, vertel de grens maar vergeet ook zeker niet het gedrag te benoemen dat je wél graag ziet. 

 

“Het gedrag dat je net liet zien, vind ik niet leuk…”

 “Toen je gisteren moest opruimen ging het erg goed. Je werd daar helemaal niet boos om, dat vind ik fijn. Dan maak je me echt blij.”

“Ik heb gisteren gezien dat je mij zo goed kon helpen, door zo goed op te ruimen. Ik weet dat je graag door wilde spelen, knap van je dat je toch naar me luisterde!”

 

Ook wanneer je een compliment geeft, benoem dan waarom je het knap vindt wat hij doet. Benoem ook dan het gedrag.

 

Leef je in

Bekijk de situatie vanaf de kant van je kind. Leef je in en toon begrip voor wat je kind zou kunnen voelen terwijl jij de grens opgelegd. Kinderen zijn eerder geneigd grenzen na te leven, als ze het gevoel hebben begrepen te worden.

 

Respecteer ook de grenzen van je kind. Kinderen kunnen al heel jong aanvoelen of ze bijvoorbeeld genoeg gegeten hebben. Door deze grenzen te respecteren, leer je je kind luisteren naar zijn eigen gevoel. Je leert hem grenzen van zichzelf en anderen te respecteren. Geef je kind controle binnen jouw kader. Geef ruimte, laat hem bepalen, bijvoorbeeld door ze keuzes te geven, maar wel binnen jouw regels.

  

Praat vanuit de Ik-boodschap 

Geef het goede voorbeeld, praat vanuit jezelf. Door te beginnen met “Jij doet… of jij hebt…” wordt de boodschap die je wilt geven al vaak verwijtend. Vertel wat jíj ziet, wat jíj voelt, wat jíj denkt vanuit jezelf… 

 

 “Ik wil je graag helpen als je zo boos bent, kun jij mij vertellen hoe ik dat kan doen?” 

“Ik vind dit gedrag niet leuk.”

 “Ik denk dat ik je zo kan helpen, maar misschien heb ik het mis…?”

 

Choose your battles!

Bedenk wat jij echt belangrijk vindt en stel daarover grenzen op. Maak het probleem niet groter dan het is! Het kost jou en je kind verschrikkelijk veel energie om altijd maar de discussie te moeten voeren. Stel jezelf de vraag; is dit acceptabel gedrag? Natuurlijk, als veiligheid in het geding komt grijp je in. Maar soms kun je je afvragen, is dit de discussie waard? Waarom moet mijn kind zijn boterham opeten? Waarom moet hij een jas aan? 

 

Kinderen willen leren door te ervaren. Geldt dat voor volwassenen ook niet? Iemand kan je vertellen dat iets heel lekker is of iets heel mooi. Dan wil je het waarschijnlijk ook zelf proeven of zien.

 

“Je kan het doen, maar ik zou het anders aanpakken. Het is koud buiten, dus als je geen koude handen wilt krijgen, zou ik voor mijn handschoenen kiezen. Maar het is aan jou…”

 

Je spreekt met deze boodschap ook een soort vertrouwen uit. “De keuze is aan jou, bedenk zelf maar wat goed voor jou is. Ik denk dat jij dat wel kan.”

 


0 Berichten

Hechting bij kinderen

Hechting

 

Baby’s zoeken al vanaf het eerste moment na de geboorte hechting. Door middel van hun gedrag zorgen ze er voor dat hun moeder reageert. Denk daarbij bijvoorbeeld aan huilen of glimlachen. Er ontstaat een wisselwerking: de baby glimlacht (uit zichzelf, van nature), moeder reageert, baby glimlacht nog meer, en zo gaat dat door. Zowel moeder als kind spelen dus een actieve rol in het hechtingsproces.

 

Als ouder moet je weten wat het kind nodig heeft om er snel en effectief op te kunnen reageren. Je moet je kunnen inleven in het kind en goed reageren, dus voelen wat het kind nodig heeft.

 

Veilige gehechtheid heeft positieve gevolgen voor sociale relaties, voor de stemming, het gevoel geaccepteerd te worden en voor de zelfstandigheid. Daarbij geeft veilige gehechtheid een positieve zelfwaardering, zowel voor kinderen als voor jongeren. Ook bij jongeren is een verband geconstateerd tussen veilige gehechtheid en sociale relaties: vriendschappen en de ontwikkeling naar intieme relaties. Veilig gehechte kinderen onderzoeken hun omgeving meer dan onveilig gehechte kinderen. Kinderen die zich veilig voelen, durven dingen te ondernemen, omdat ze weten dat ze bij hun ouders terechtkunnen als er iets is. Hierdoor worden ook andere ontwikkelingsgebieden gestimuleerd.

 

Belangrijk in de omgang met kinderen is betrouwbaar zijn, dus zeggen wat je doet en doen wat je zegt. Er ‘zijn’ voor je kind. Stap in de gedachten van je kind. Bedenk en herinner je jouw gevoelens en gedachten, toen je zijn leeftijd had. Ben er voor je kind bij klein en groot verdriet, maar ook bij vreugde en plezier. Bied veiligheid en geborgenheid. Door samen te praten zorg je ervoor dat de band tussen jullie sterker wordt.

 

0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #7

vandaag ben ik tevreden

 

Wat zou er gebeuren als je zou leven zonder verwachtingen? Geen verwachtingen van jezelf of van je kind.

 

We hebben allemaal verwachtingen. Soms pakken die verwachtingen goed uit (als je verwachting wordt overtroffen). Maar ook als je geen verwachtingen hebt kun je erg blij zijn met hoe een situatie uitpakt.

 

Train jezelf om vaker in het hier en nu te leven. Zodra je weet dat je je prima kunt vermaken in je eentje, zonder spullen, zonder toestanden, kun je met meer vertrouwen leven zonder verwachtingen.

 

Het hebben van minder verwachtingen van je familie, je kinderen, je partner maar vooral jezelf geeft meer lucht, minder frustratie en meer liefde. Het maakt je milder...

 

Maak het jezelf makkelijker. Geniet van je leven, en verwacht niet zoveel. Ervaar het moment zoals het zich aandient!

 

Je bent het waard!

0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #6

choose your battles!

 

Waarom een probleem groter maken dan het is? Waarom moet mijn kind zijn boterham opeten? Waarom moet hij een jas aan? Daag jezelf uit en onderzoek je grenzen over wat acceptabel gedrag is en waarom.

 

 

 

Laten we voorop stellen; een kind moet kind kunnen zijn. Het ene kind zoekt grenzen op en een ander kind laveert rustig door het leven. Bij opgroeien hoort het verkennen van grenzen. Grenzen van jezelf en van de ander. Het stellen van grenzen hoort bij opvoeden. De manier waarop je grenzen stelt is belangrijk. Kinderen ontwikkelen zich het beste als ouders grenzen stellen op een rustige, consequente manier.


0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #5

vandaag doe ik iets onverwachts wat mijn kind laat schaterlachen

 

Onbezorgd plezier hebben, uit de ban springen, lol hebben… Ook dat hoort bij opvoeden. Geef de boodschap; voel je vrij om te zijn wie je bent en te worden wie je wilt zijn! Belangrijk in de omgang met kinderen is betrouwbaar zijn, dus zeggen wat je doet en doen wat je zegt.

 

 

 

Er ‘zijn’ voor je kind dat is waar het om gaat. Stap in de gedachten van je kind. Bedenk en herinner je jouw gevoelens en gedachten, toen je zijn leeftijd had. Ben er voor je kind bij klein en groot verdriet, maar ook bij vreugde en plezier. Bied veiligheid en geborgenheid.

 

Door samen het leven te vieren zorg je ervoor dat de band tussen jullie sterker wordt.

 

 

 

0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #4

vandaag heb ik een gesprek na schooltijd

Op de vraag; "Hoe was het op school?" is het meest verrassende antwoord dat ik ooit heb gekregen; "Net zo als gisteren". Een iets andere vraag laat een kind nadenken en jou delen in zijn leven. Stel eens een originelere vraag; "Om wie heb je gelachen?" Of; "Wie verdiende er vandaag een compliment?" Of; "Wat zou jij anders doen dan jouw juf?"

 

Kinderen zijn een kei in het stellen van vragen. Ongegeneerd kunnen zij je het hemd van het lijf vragen. Laten wij dit nou ook eens doen. Zonder de antwoorden al ‘in te vullen’ omdat we denken te weten wat zij zullen zeggen. Moeilijk is het niet, leuk wel!

 

Door het stellen van vragen en te luisteren naar de antwoorden van je kind, leer je je kind nog beter kennen. Als je je kind goed kent, kun je je beter inleven in hem en dus sneller en beter reageren op de behoeftes van hem. Dit stimuleert de band tussen jullie en dit heeft weer positieve gevolgen voor sociale relaties, met anderen, het gevoel geaccepteerd te worden en voor de zelfstandigheid. Kinderen die zich veilig voelen, durven dingen te ondernemen, omdat ze weten dat ze bij hun ouders terechtkunnen als er iets is. Hierdoor worden ook andere ontwikkelingsgebieden gestimuleerd.

 

Goede vragen beginnen vaak met wie, wat, waar, welke, wanneer en hoe.

 

Ideetjes nodig; Als je twee dieren mee zou kunnen nemen op reis, welke zouden dat dan zijn? Als je in een film zou spelen, hoe zou jouw personage er dan uit zien? Wat is een herinnering die jou gelukkig maakt? Wat vind je vervelend? Wat vind je de leukste dag van de week? Als je een winkel zou hebben, wat zou je dan verkopen? Wat zijn volgens jou de beste dingen uit de natuur? Heb je ideeën over een goede uitvinding? Als je echt antwoord zou krijgen van een dier, welke vraag zou je hem dan stellen? Wanneer vind je jezelf dapper? 

 

Veel plezier!

 

0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #3

vandaag ben ik geduldig en neem ik de tijd, ik haast niet

 

Het begint al op het moment dat je de wekker uitdrukt…

Je weet dat je nu echt je bed uit moet maar er is altijd wel een reden om (minimaal) een keer te snoozen. Niet doen! Het voorkomt een hoop gehaast!

 

Zet je wekker op tijd! Het liefst iets vroeger, zodat je de dag rustig kan beginnen. Bereid je zo goed mogelijk voor op de dag, maak een (realistisch) plan. Leg de spullen/kleding alvast klaar voor de volgende dag. Stel een aantal duidelijke regels op, bespreek ze met de kinderen en zorg dat iedereen zich er aan houdt. Dan zijn de verwachtingen duidelijk en is er weinig mogelijkheid voor discussie.

 

 

 

Een dag zonder haasten betekent; relaxte kinderen en dus relaxte ouders (of is het andersom?), dus een goede sfeer.... maar bovenal ruimte en tijd voor echt contact!

 

0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #2

vandaag speel ik mee (en laat al het andere voor wat het is)

 

Ook als dit betekent dat ik als een dino door de kamer moet stampen op zoek naar prooien, ik mijn haar in de klit laat kammen door mijn dochter van 3 die kapster wil worden, of dat ik mee mag kijken naar een spelletje Fortnite…

 

 

 

Creëer quality-time

 

Begrijp me niet verkeerd; Quality time zit hem niet in het aantal uren dat je bij je kinderen bent. Het zit hem in de manier waarop je de tijd besteedt als je wel bij hen bent. Het begint bij bewustwording. Als je je bewust bent van je eigen gedrag en reacties, heb je de eerste stap al gezet. Daarna is het een kwestie van oefenen. Kies een aantal momenten op de dag uit waarop je alleen maar met je kind bezig bent. Telefoon weg, televisie uit, geen was... geloof me die strijk loopt echt niet weg!

 

0 Berichten

Week van de Opvoeding Challenge #1

vandaag luister ik zonder te oordelen

Samen tijd door brengen met je kind is misschien voor hem wel het fijnste wat je met je kind kunt doen. Het is niet alleen gezellig maar ook belangrijk voor de ontwikkeling van kinderen en voor de band binnen het gezin. Praten met elkaar over dingen die je bezighoudt, schept vertrouwen.

 

Luister als ouder aandachtig en geef wanneer daar om gevraagd wordt, advies. Vertel dan hoe jij het aan zou pakken. Gebruik hiervoor ik-boodschappen.

 

Kinderen willen best luisteren, maar willen eerst zelf gehoord worden. Laat je kind merken dat je er voor hem bent, en dat je hem vertrouwt in zijn keuze. Je kind leert zo om te praten over de leuke dingen maar ook over de vervelende dingen en je kind leert op deze manier dat hij terecht kan bij anderen. Er is ruimte voor blijdschap en verdriet maar hij leert ook dat dit hem sterker en veerkrachtiger kan maken.

 


0 Berichten

Gezien en gehoord worden...

Wie luistert er naar Klaas?

Terwijl ik met mijn afwasteiltje bij de gemeenschappelijke ‘afwas-plaats’ op de camping sta, hoor ik meer dan eens de naam van een jongetje: Klaas. 

 

Klaas maakt troep, Klaas plaagt zijn zusje, Klaas zeurt, Klaas doet niet normaal, Klaas had eerder moeten eten. Klaas schiet niet op, Klaas is chagrijnig, Klaas denkt nooit aan anderen, Klaas is een negatieveling.

 

Dat is Klaas. 

Aldus zijn moeder...

 

Ik zie Klaas. Een jongen van een jaar of negen. Ik hoor hem niet, ik hoor alleen zijn moeder. 

Hoe lang sta ik hier nu, vraag ik mezelf af. Een paar bordjes, wat bestek en bekers. Geen pannen met aangekoekte ellende...

 In dit korte tijdsbestek hoor ik heel veel over Klaas. 

 

Ik weet echter niets over Klaas. 

 

Ik vraag me af wat er in het hoofd van Klaas afspeelt. Ik hoor hem één keer iets tegen zijn zusje zeggen; “Hou nou eens op!” Nadat zij(weer?) beklag doet over Klaas bij hun moeder over iets wat ik niet kon zien of horen...

 

Al heb ik nooit een woord met Klaas gewisseld. Ik heb Klaas in m’n hart gesloten. Ik hoop dat hij morgen af moet wassen, gelijk met mij. Dan zorg ik voor vieze pannen dit keer met een hoop aangekoekte ellende. En omdat Klaas toch ‘nooit’ opschiet, neem ik ook de tijd. Voor jou, Klaas. Want het wordt tijd dat er ook iemand naar jou luistert...

0 Berichten

Vergroot het zelfvertrouwen van je kind

 

Wat kun je als ouders doen om het zelfvertrouwen van je kind te vergroten?

 

Zelfvertrouwen groeit door ervaring. Alles wat kinderen mee maken heeft invloed op hun zelfbeeld. Daar horen succeservaringen maar ook tegenslagen bij. Ook als volwassene werkt dit zo…

 

Als ouder is het belangrijk dat je je kind steunt, hem het gevoel geeft dat je hem vertrouwt. Toon liefde en geef hem positieve aandacht. Geef hem het gevoel dat hij belangrijk is en de moeite waard is om van te houden. Kinderen met een positief zelfbeeld gaan makkelijker uitdagingen aan, durven fouten te maken en gaan makkelijker met teleurstellingen om.

 

Zo ontwikkelt je kind een positief zelfbeeld;
  • Geef je kind de ruimte om te ontwikkelen. Laat hem proberen, ervaren en zelf oplossen. Moedig aan en ondersteun!
  • Geef complimenten over het proces (prijs bijvoorbeeld zijn doorzettingsvermogen) en niet het resultaat.
  • Schenk aandacht aan wat al beter gaat dan de vorige keer. Geef opbouwende tips. Spreek niet over goed of fout.
  • Fouten maken mag! Ieder mens leert, laat zien dat je als vader of moeder ook niet alles weet, kan en durft.  
  • Verplaats je in de emotie van je kind. (H)erken het. Het mag er zijn.
  • Denk mee in oplossingen. Waar een wil is...

 


0 Berichten

Twijfel

 

Zo maar een gesprek op een verjaardag…

 

Afgelopen weekend stond ik op een kinderverjaardag. Daar sprak een moeder  uit Amsterdam mij aan; “Jij bent toch kindercoach?” Ik bleef even stil. Soms krijg je een vraag waarvan je weet dat hij nog niet af is…

 

Deze moeder vertelde mij dat veel vriendinnen van haar een kindercoach hadden benaderd voor hun zoon of dochter. Ze vertelde dat zij dit ook wel eens overwogen had maar altijd weer bedacht; “Onze ouders losten het vroeger toch ook gewoon zelf op?”

Ik kon niet meer dan dit beamen maar zei haar wel; “Natuurlijk, en dat kunnen wij nu misschien nog wel beter dan onze ouders. De wereld is in die zin alleen maar kleiner geworden; wij kunnen overal opvoedtips en adviezen vinden. Er wordt genoeg geschreven en gesproken over opvoeding en gedrag van kinderen. In tijdschriften, op internet, op televisie, er zijn legio boeken over dit onderwerp te vinden. Maar, vroeg ik haar, als je naar jezelf kijkt, ook al heb je de meest liefdevolle jeugd gehad, had jij het dan ook niet eens fijn gevonden als er even iemand met je mee had gekeken? Iemand die jou vanaf de zijlijn inzichten gaf, waar je uit jezelf nooit op was gekomen en die je van je ouders niet aan wilde nemen?”

Ik verwacht dat er deze week een kindercoach in regio Amsterdam een telefoontje krijgt...

0 Berichten

Complimenten geven

Na aanleiding van een gesprek dat ik tijdens een sessie had met een jongen van net 11 schrijf ik dit blog. Ik speelde het spel Schatgravers met hem en hij ‘trok’ een karweikaart met de vraag; “Wat wens je alle kinderen van de wereld?” Hij riep meteen enthousiast; “Een cadeau!" Maar na even te hebben nagedacht stelde hij zijn antwoord bij; "Oh nee, als je in een huis van klei woont dan heb je niets aan een cadeau. Nee, ik weet het: een compliment! Maar dan wel een goeie over iets wat je echt goed kan of hebt gedaan!”

Ik was even stil…

 

 

Wat een wijsheid maar vooral wat een waarheid!

 

 

We gaan er soms maar vanuit dat kinderen wel merken dat we hen waarderen. Dat is meestal ook zo, maar het bovenstaande gesprek bewijst maar weer dat kinderen het ook graag horen. Regelmatig laten weten dat je kind iets goed doet, zorgt ervoor dat het zich gezien voelt. Het bevordert het zelfvertrouwen van je kind en vergroot de kans dat het dat gedrag vaker zal vertonen.

 

Ieder mens krijgt graag waardering uit zijn of haar omgeving. Voor kinderen is de waardering van hun ouders één van de belangrijkste dingen in hun leven. Complimenten geven een kind een enorm gevoel gewaardeerd te worden. Hierdoor gaan ze zich goed over zichzelf voelen en kunnen ze een positief zelfbeeld ontwikkelen. Door feedback uit de omgeving over zijn/haar gedrag, leert een kind zichzelf beter kennen. Complimenten geven je kind dus zelfinzicht.

 

Complimenten zorgen ook voor een betere sfeer in huis en helpt ouders om het positieve gedrag van hun kind meer te zien. Wanneer ouders bewust gaan kijken op welke punten zij hun kind een compliment kunnen geven, ontdekken ze vaak dat het best veel dingen doet die gewenst gedrag zijn. Hierdoor overheerst ongewenste gedrag minder en hebben ouders minder het gevoel steeds te moeten mopperen. Je kind leert op deze manier wat gewenst gedrag is en zal dit gedrag vaker vertonen, als hij/zij merkt dat dit als fijn wordt beschouwd. Complimenten zorgen dus voor motivatie bij een kind.

 

Een goed(!) compliment vertelt een kind welk gedrag gewaardeerd wordt en waarom het gedrag gewaardeerd wordt.

 

Met deze tips geef je een compliment waarmee het zelfvertrouwen van je kind vergroot wordt;

- Maak het persoonlijk: ‘Wat handig van jou bedacht om dat zo op te lossen’.

 

- Geef een beschrijving (en geen oordeel): ‘Ik zie dat je een tekening hebt gemaakt met een zon en een regenboog. Hoe heb je dat bedacht?’

 

- Benoem het proces (en niet het resultaat): ‘Je hebt hard gewerkt en steeds doorgezet toen je geen zin had om te oefenen’.

 

- Geef een compliment over de eigenschappen van je kind: ‘Wat fijn dat je hem jouw pen gaf, wat was je behulpzaam’.

 

- Laat je kind zichzelf een compliment geven. Dit doe je door hem deze vraag te stellen: ‘Hoe vind je het van jezelf dat je ….’.

 

Zie jij de kwaliteiten van jouw kind?

Oefeningetje: Verzin eens bij jouw zoon/dochter een paar sterke eigenschappen en/of dingen die je zo in hem/haar bewondert.

 Vraag je vervolgens af: wanneer heb ik dit voor het laatst tegen hem/haar gezegd? Je zult tot de verrassende conclusie komen dat je misschien wel veel meer positieve gedachten hebt dan je hem/haar vertelt…

 

 Aan het werk dus! Neem dat maar aan van die kanjer van 11!

 

0 Berichten

NLP??

Als Kindercoach vind ik het belangrijk om mijzelf te blijven ontwikkelen. Hoe kan ik nog beter worden in mijn vak? Ik vind dit belangrijk maar het geeft me ook voldoening. Ontwikkeling, zelfontplooiing, het verbreden van mijn kennis geeft mij energie en zelfvertrouwen. Ik word simpelweg blij van leren.

 

Deze week ben ik begonnen met een nieuwe studie; NLP. voor kinderen.

 

Wat is NLP? De term Neuro Linguïstisch Programmeren, tegenwoordig beter bekend als NLP, staat voor hoe wij de wereld om ons heen waarnemen en hoe wij daarop volgens reageren.

 

NLP leert je bijvoorbeeld hoe je effectiever kunt communiceren met jezelf en met anderen, hoe je je op elk gewenst moment goed kunt voelen, hoe je invloed kunt uitoefenen op je gedachten en je gedrag. Maar het leert je ook om anders naar situaties te kijken, waardoor je anders met situaties om kunt gaan.

 

Neuro verwijst naar de interactie tussen de zintuigelijke waarnemingen (zintuigen) en ons neurale systeem (centrale zenuwstelsel en de mind). Linguïstisch verwijst naar de taal en andere non-verbale communicatie systemen die wij gebruiken om onze denkpatronen (onze gedachten en onze werkelijkheid) betekenis te geven. Programmeren verwijst naar het ontdekken van onze automatische denk- en gedragspatronen en het vermogen om ze te veranderen.

 

NLP richt zich op wat je wel wilt in plaats van op wat je niet wilt. Het richt zich niet op problemen, maar op oplossingen en mogelijkheden. Het leert je bijvoorbeeld dat het oké is om fouten te maken en dat je daar juist van kan leren hoe je het de volgende keer anders kan doen om wel het gewenste resultaat te krijgen.

 

Dat past bij de visie van mij als kindercoach: Mislukking bestaat niet; er is alleen feedback.

 

Wat fijn om dit in de toekomst te mogen leren aan alle mooie kinderen die ik op mijn pad tegen kom…

 


0 Berichten

Wat een geluk!

Deze week mocht ik een lezing bijwonen van de Belgische geluksambassadeur en schrijver van het World Book of Happiness Leo Bormans. De lezing ging over ‘Het geheim van Geluk’. 

 

Iedereen is er naar op zoek; Geluk. Velen vinden er deeltjes van, maar wat maakt ons precies gelukkig?  

 

In een wereld waarin je steeds meer kunt en moet kiezen, is het belangrijk om te weten wat je gelukkig maakt en waar je energie uithaalt. 

 

De boodschap van Leo was helder: als je er niet gelukkig van wordt, doe het dan niet! Simpel, maar treffend! 

 

Leo vroeg mij en alle andere toehoorders een geluksmoment in gedachten te nemen. Ik wil jou vragen hetzelfde te doen…

 

Grote kans dat dit een ervaring is, dat het een verrassing was, dat je waardering kreeg en dat er andere mensen in voor kwamen…?

 

Er zijn pessimisten en optimisten. Pessimisten zijn bezig met zichzelf, met vroeger en met problemen. Optimisten zijn bezig met: wij, de toekomst en oplossingen. Je kunt leren het ik-gerichte, verleden-gerichte, problematische denken om te zetten naar een wij-gerichte, op de toekomst en oplossingsgerichte manier van kijken op het leven. Geluk is maakbaar.

 

Optimisme kan je leren was de boodschap. En wie zich optimistisch opstelt is gelukkiger, gezonder en succesvoller in studie, relaties, beroep en vriendschap. Je gelukkig voelen is 50% genetisch, 10% afhankelijk van de omstandigheden en 40% mindset. Het is het kader waarmee je naar de werkelijkheid kijkt, de mindset.

 

Wij hebben in het leven de keuze om te focussen. Te focussen op problemen, op het negatieve óf op het mooie, op wat je blij maakt, op wat je hoop geeft. Je bewust zijn van deze keuzes, maakt dat je tot andere beslissingen komt.

 

Geluk is dus de manier waarop je naar dingen kijkt en de actie die je neemt om hier iets aan te veranderen. We kunnen de dingen vaak niet veranderen maar wel onze kijk hier op…

 

Wanneer we het hebben over het gelukkig zijn, kun je jezelf drie vragen stellen, zo stelde Leo.

 

1. Mag ik zijn wie ik ben?

2. Mag ik worden wie ik wil worden?

3. Mag ik samenwerken

4. Heeft dat wat ik doe betekenis? Wat is de zingeving?

 

Deze vragen kunnen wij, als volwassenen, ook aan/over onze kinderen stellen. Mag mijn kind zijn wie hij is? Mag hij worden wie hij wil worden? Mag hij samenwerken en heeft zijn doen betekenis?

 

Om gelukkig te zijn heb je als kind 10 peilers nodig. De eerste letters van deze peilers vormen het woord: Droomgeluk.

 

D: doelen stellen (zingeving)

R: relaties (kwalitatieve vriendschappen, dus niet de aantallen facebook ‘vrienden’ )

O: open (sta open voor nieuwe ervaringen)

O: opmerken (gebruik al je zintuigen)

M: mezelf zijn (mag ik zijn wie ik ben?)

G: geven (geven is belangrijker dan krijgen)

E: emoties (uit je emoties)

L: lichaam (zorg goed voor jezelf)

U: uitproberen (leer door te experimenteren)

K: kracht (durf kwetsbaar te zijn, hier door leer je veerkracht te ontwikkelen)

 

Leer kinderen dat zij fouten mogen maken! Wakker de fantasie aan, laat hen van hun dromen doelen maken. De grootste kracht van kinderen is tenslotte verbeelding!


En, waar jij het geluk kunt vinden?
In twee woorden: “Andere mensen”

 

Want geluk zit in het delen van geluk...


0 Berichten

Pesten

 

Deze week is het De week tegen pesten. Helaas hebben hier veel kinderen (en volwassenen) mee te maken.

Uit verschillende onderzoeken komt naar voren dat de oorzaak van pesten voort komt uit frustratie in een groep; het “loopt” niet lekker in de groep. Daarom is het ontzettend belangrijk dat er positieve groepscultuur is. Alle betrokkenen hebben hier een rol in. Communicatie is het sleutelwoord!

Als leerkracht weet ik dat pesten vaak stiekem gebeurt. Het is als leerkracht soms moeilijk te signaleren. Als ouder zie je dit vaak sneller. Het is daarom belangrijk om als ouder iets met deze informatie te doen. Communicatie is ontzettend belangrijk. Praat met je kind als het gepest wordt maar ook als je kind degene is die pest. Ook een pester heeft hulp nodig. Waarom pest een kind? Vaak ligt hier als oorzaak een stuk onzekerheid en angst.

Een coach kan helpen om inzicht te krijgen in de groepscultuur en het bijhorende proces. Dit doet hij of zij door te kijken naar het gedrag in bijvoorbeeld een klas en te luisteren naar alle betrokkenen. Een coach “vertaalt” als ware dit gedrag, zonder te oordelen.

Pesten is een probleem van een groep. Belangrijk is dat er niet gezocht wordt naar een schuldige maar naar een oplossing!

 

0 Berichten